De stuiterbal

Zoeken:

De stuiterbal

21 januari 2021 Blog ± 5 minuten 702 woorden

Het heeft even geduurd – een goed decennium of twee – maar ik ben me eindelijk bewust dat ik een stuiterbal ben. Een soort windvaan die met vlagen meedraait. De ene keer heb ik zin in het werken aan mijn website, dan wil ik vooral weer veel Minecraften, vaak heb ik enorm veel motivatie om te sleutelen aan kaarten en plattegronden.

Voorbeeld: Ik geef me dan helemaal aan project A en besteed er het grootste deel van mijn werkdag aan, ongeveer een week lang. Daarna ben ik erop uitgebrand en raak ik weer gemotiveerd om met project B, C of G verder te gaan.

Dit is oké, want na een poosje ga ik verder waar ik gebleven was bij project A. Als er een manier is om “zin” te doseren dan heb ik nog niet uitgevonden hoe, precies.

Ik kan me voorstellen dat dit niet de meest efficiënte manier is om motivatie te beheersen, als dat een vaardigheid is.

Hoe anders is het met opdrachten die ik doe voor opdrachtgevers. Hier staat altijd een soort druk op de ketel: De verwachting van de klant. Er zijn afspraken gemaakt, er is een contract in de vorm van een offerte en natuurlijk kom ik mijn afspraken na.

Dit doe ik al 12 jaar en het werkt. Zulke afspraken zijn de motivatiestok achter de stuiterbaldeur, om maar een vierkant gezegde in een rond gaatje te stoppen.

Sinds 2018, waarbij mijn eerste Snelwegkaart viraal ging in de Nederlandse twittersfeer, wil ik mij meer richten op mijn grootste passie: Kaarten en plattegronden. En dan met name zelf kaarten en plattegronden maken.

Leven van vrij werk, als een kunstenaar, is hierbij de droom.

Hoe dan?

Dat werk kan, voor mij als stuiterbal, ook wel eens afwijken. Het kan een podcast zijn (ik wil graag een hoorspel doen al wandelend door Wisburg), een livestream (samen kaarten tekenen of gamen), mijn YouTubekanaal, of weer iets anders wat een interesse kietelt. Denk aan video’s over ontwerpgeschiedenis en -filosofie.

Hier full-time aan werken is het doel én ervan kunnen leven. Met Into The Ordinary heb ik een kanaal opgebouwd wat dagelijks nog nieuwe abonnees krijgt. Alleen mijn werk als animator slurpt de creatieve energie die nodig is om te animeren voor dat kanaal.

Ik vind dit on-ge-loof-lijk spannend; ik wil geen bruggen achter mij verbranden namelijk: De klanten die ik heb mag ik graag, ik ben bang ze voor altijd kwijt te zijn. Is dat een gefundeerde angst? Zou ik nooit meer terug kunnen als ik eenmaal gekozen heb?

Ook werk ik dolgraag samen met de epische Audiogijs, dat zal dan waarschijnlijk minder worden (hij is echt goed – een held – vraag die man voor muziek cq. mix- en opnamewerk).

Daarnaast is financiële stabiliteit wel lekker, al woon ik niet alleen en is ons huis redelijk betaalbaar.

Toch denk ik: Er is altijd een weg terug. De pandemie heeft een paar mensen in mijn omgeving die een sprong waagde gedwongen terug te gaan naar een oude carrière, ook zij staan nog overeind.

Geen aankondiging

In het verleden heb ik wel eens dingen “aangekondigd.” Waarbij ik riep een grootse wijziging te maken – om vervolgens het vorige weer te doen. Als stuiterbal kán ik gewoon niet kiezen voor één ding.

Mijn interesse zwiept heen-en-weer, gaat van hot naar her en kan zomaar omslaan wanneer iets mijn aandacht grijpt.

Wellicht moet ik mijzelf dan maar als “merk” zien, al gaan mijn haren daarvan overeind staan. En vrijwel alles wat ik doe (kaarten, podcasts, gaming, wat dan ook) als werk zien waar ik content (nog zo’n vies woord) van kan maken.

Eén deel daarvan is het accepteren van mijn volledige naam: Sebastiaan. Als kind heb ik ooit besloten dat ik het een vervelend lange naam vindt, maar waarom is mij nu een escape hunt.

Het is mijn naam, het is een prima naam ook in het Engels – handiger uit te leggen dan “Sebas” in het Engels. Noem me rustig nog steeds Sebas, dat is lekker kort en krachtig. Maar in Engelse video’s hou ik het vooral op Sebastian.

Afijn, hierbij kondig ik dus niet aan dat ik mij volledig ga richten op mijn eigen werk.

Dat ga ik wel, maar niet helemaal. Denk ik. 🤔

logo

Copyright © 2021 Sebas van den Brink.
Alle rechten voorbehouden.
bno logo